The Trip to Serres: Η Πρώτη Παρουσίαση (photorecap

Ως γνήσιο μέλος, πλέον, της blog-οκοινωνίας αποφάσισα να καταφύγω κι εγώ στην τεχνική του λεγόμενου ‘photo-recap’ (περίληψη με φωτογραφίες) για να σας περιγράψω την πρώτη, ουσιαστικά, παρουσίαση της δουλειάς της ομάδας μας στις όρμοφες Σέρρες, σε εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την γέννηση του Charles Dickens. Το πρόγραμμα ήταν γεμάτο με πολλές και υπέροχες δραστηριότητες στις οποίες θα αναφερθώ αναλυτικά παρακάτω.

Ας πάρουμε τα πράγματα λοιπόν απο την αρχή:

Ξεκινήσαμε πρωί-πρωί με πολλή χαρά και χάρη, και παρόλο που ο καιρός προσπάθησε να μας σαμποτάρει, αφού ξεκίνησε μια δυνατή βροχή, εμείς δεν πτοηθήκαμε. Ίσως υπήρχε λίγο διάχυτο άγχος γιατί ο ρόλος μας θα ήταν τριπλός: παρουσίαση του βιβλίου του Ντίκενς, παρουσίαση τριών σκηνών απο το έργο μας και θεατρικό εργαστήρι με έναν μικρό, και τυχερό θα πρόσθετα, αριθμό μαθητών, παρόλα αυτά όμως, μάλλον αυτό το άγχος ήταν εποικοδομητικό.

Δε μας πήρε πολλή ώρα για να φτάσουμε στην πόλη των Σερρών και στο υπέροχα διαμορφωμένο Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο, όπου φιλοξενήθηκε η παρουσίαση μας από τη Μακεδονική Ένωση Καθηγητών Αγγλικής Δημόσιας Α/Βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών-Δράμας. Η χαρά μου προσωπικά, όπως και των υπολοίπων, ήταν μεγάλη όταν αντικρίσαμε την μεγάλη κι ευρύχωρη σκηνή αλλά και έναν χώρο που θα χρησιμοποιούσαμε ως παρασκήνια! Αν στις πρόβες έβλεπα το μεγαλείο ενός κειμένου να μετρέπεται σε τόσες πολλές κι όρμοφες εικόνες και εκφράσεις, βλέποντας αυτούς τους χώρους ένιωσα ένα βήμα πιο κοντά στην πρόβα generale.

Αφού τακτοποιηθήκαμε λοιπόν, και αφού προσήλθε το κοινό (το οποίο μας τίμησε με την παρουσία του, παρόλο που ήταν Σάββατο πρωί, και τους ευχαριστούμε όλους γι’ αυτό), παίρνοντας το βήμα η παραγωγός μας Κ. Κίτση άνοιξε την εκδήλωση μιλώντας για τον «Κάρολο Ντίκενς εν ώρα κρίσης», δίνοντας στη συνέχεια την σκυτάλη στην σεναριογράφο μας Δ. Καλαϊτζίδου, η οποία μας είπε: «Αυτό δεν είναι Ντίκενς: Διασκευάζοντας τον Ντίκενς».

Δίνοντας έτσι μια βάση και πρώτη γεύση για τη γραφή του Ντίκενς αλλά και για την τοποθέτηση της ομάδας μας ως προς την διασκευή του βιβλίου Ιστορία Δύο Πόλεων, παρουσιάσεις συνεχίστηκαν απο μέλη της backstage ομάδας αλλά κι αυτής της acting, οι οποίες αναφέρθηκαν στους λόγους της Γαλλικής Επαναστάσης, στην αποδοχή, ή μη, που είχε αυτή στην Αγγλία, στο πώς παρουσιάζεται το Λονδίνο του Ντίκενς και πως το Παρίσι μέσα απο την Ιστορία Δύο Πόλεων , καθώς και μία ακόμα πιο προσεκτική ανάλυση του κειμένου το οποίο παρουσιάζει πολλά μοτίβα, gothic στοιχεία, ζωηρούς και ζωντανούς ήχους καθώς κι εντυπωσιακές εικόνες.

Κλείνοντας τον κύκλο των παρουσιάσεων κι έχοντας λάβει ένα θερμό χειροκρότημα, πήραμε «τα πάνω» μας και γεμάτοι αυτοπεποίθηση συνεχίσαμε για το δεύτερο, θεατρικό, μέρος της εκδήλωσης. Καθώς η σκηνοθέτρια μας Μ. Ριστάνη έδινε έναν εισαγωγικό λόγο για το πώς διαμορφώθηκε το έργο μας «[μ]εταφέροντας τον μικρόκοσμο του Ντίκενς στη σκηνή», πίσω στο δωμάτιο των παρασκηνίων είχαν ξεκινήσει οι γρήγοροι ρυθμοί κι ετοιμασίες, καθώς είχε έρθει η στιγμή για την παρουσίαση τριών σκηνών από το έργο μας.

Τις σκηνές αυτές τις είχαμε δουλέψει και τέχνικα και υποκριτικά με μεγάλη φροντίδα και υπομονή κι όπως φάνηκε και από τον δυνατό ήχο του χειροκροτήματος του κοινού (τον οποίο άκουγα ακόμα κι εγώ που βρισκόμουν πίσω από την σκηνή!), η εργατηκότητα μας απέδωσε στο μέγιστο βαθμό, και φυσικά η ευχαριστήση μας και ικανοποίηση μας ήταν μεγάλη. Παρόλο, λοιπόν, που μία μερίδα του κοινού είχε την ευκαιρία να δει ένα μικρό κομμάτι του έργου μας, κάνοντας χρήση της blogger license (κατά το poetic license) που έδωσα αυθαίρετα στον εαυτό μου, δε θα αποκαλύψω κάτι σε εσάς, αγαπητοί μου αναγνώστες, για τις σκηνές αυτές- δε θα περιγράψω ποιοι παίζουν, που είναι, τι λένε, αλλά θα σας αφήσω να φανταστείτε και να δημιουργήσετε δικές σας σκέψεις με βάση τις φωτογραφίες! Η μόνη βοήθεια που θα δώσω είναι ότι αυτές οι σκηνές έχουν συνδετικό κρίκο τους Ζακς. Αφήστε την φαντασία ελεύθερη, επομένως, και φτιάξτε τη δική σας ιστορία...(αγνοώντας τα δικά μου παραπλανητικά σχόλια).

Στη συνέχεια ήταν η σειρά των νέων μας φίλων, μαθητών από κάποια σχολεία του Νομού, να ανέβουν στην σκηνή και να γίνουν για λίγο πρωταγωνιστές στο έργο μας. Με αφετηρία το κείμενο τον Ντίκενς αλλά και τις σκηνές που παρακολούθησαν από το δικό μας έργο πειραματίστηκαν με τις έννοιες του φόβου, της καταπίεσης, των «καλύτερων χειρότερων ημερών» και παρουσίασαν και τις δικά τους σκετσάκια, που ήταν γεμάτα έμπνευση, δημιουργηκότητα και φαντασία!

Και κάπως έτσι έφτασε το τέλος της εκδήλωσης, η οποία στέφθηκε με επιτυχία κι όλοι έφυγαν ευχαριστημένοι με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Η παραμονή μας στην πόλη των Σερρών όμως δεν τελείωσε, αφού είχε ήδη φτάσει το μεσημεράκι κι έπρεπε να ανακτήσουμε δυνάμεις πριν το δρόμο του γυρισμού. Έτσι γευτήκαμε τις νοστιμιές μιας ταβέρνας στο κέντρο της πόλης κι ήπιαμε ένα καφεδάκι στην υγειά μας και σε μια καλή αρχή!

Καλή μας αρχή, λοιπόν, και πάντα επιτυχίες! Ένας μήνας έμεινε σχεδόν κι η αγωνία τελειώνει!

-By Έλενα Σιδηροπούλου

Η Άνοδος των Ζακ

-Με ξυπνανε, με ντυνουν, με ταιζουν, με φροντιζουν, με στελνουν στη δουλεια, κανω διαλειμμα για τσιγαρο κι επειτα παλι στη δουλεια- ειμαι εργατικος εγω- και τωρα σπιτι-με ξεντυνουν, με ξαναταιζουν κ υστερα με κοιμιζουν ξανα. 

-Με ξυπνανε, δεν με ντυνουν, δουλεια δεν εχω –εχω επιδομα αλλα μπορω να γινω εργατικος- τρωω μια φορα τη μερα για να μου φτασουν και το βραδυ σπιτι παλι. Οι βολτες στην πλατεια κομμενες, μη ρωτατε γιατι, με παρακολουθουν και τα σκυλια ακομη.

Θα σε φαω-θα με φας-θα φαγωθουν.

Σε καταλαβαινω-με καταλαβαινεις-μαζι δεν καταλαβαινουμε τιποτα.

Δουλευεις –δουλευω- φοβαμαι.

Ξυπνα-σηκω-φα’τους-πειναμε.

Το παιδι σου-το παιδι μου- οι ζωες μας;

Λυπαμαι.

Πιασε το χερι μου- ασε με- πρεπει να φυγουμε.

Το πριν-το τωρα- ποιο αυριο;

Σφιξε τα χερια, όχι τα δοντια, πρεπει να παμε, να γκρεμισουμε τον τοιχο.

Το αιμα σου- το αιμα μου- το δικο τους;

Η ζωη μου- η ζωη σου- τα παιδια μας.

Δικαιολογιες και φοβοι- σε φυλακισαν χθες, θυμασαι;

Θα καψω το αυριο- υποσχομαι να ζησεις.

Σε λιγο, όχι ακομα, τωρα κοιμάμαι.

                                                                                                  [by Κατερίνα Γερογιάννη]

Πρόβα, πρόβα, πρόβα!

A theatrical performance in the making: Σύντομα κοντά σας!

Από αριστερά προς δεξιά: Script writer, Producer, Director!

To cut or not to cut? Χμμμ… Το κρατάμε!

«Ασ’τα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα»...μετά την πρόβα!

«Τι, για’μένα δεν έχει χτένισμα;!»

Κι η κατάληξη…

«Θυμάμαι τα λόγια μου...δε τα θυμάμαι....θυμάμαι τα λόγια μου...δε τα θυμάμαι...τι δε θυμάμαι;!»

“You don’t wanna mess with us!”

«Ήταν ένας βασιλιάς με μεγάλο πηγούνι…»

Χορεύοντας με τους Επαναστάτες

“Knit it like Maria”

«Θα καταρρεύσω!»

«-Ορκίζεσαι να πεις την αλήθεια; -Ορκίζομαι! (Λες και την ξέρετε!)»

“Separated at Birth?!”

«L.F.E. (Love you For Ever) for the Manettes»

Η αγάπη θ’ αργήσει λίγα χρόνια…

Carton vs. Darnay: “Τρέμετε?”

Επειδή σήμερα έλειπε ο υπεύθυνος και λόγω της ευφορίας που προκαλεί η άνοιξη, αποφασίσαμε η ανάρτηση μας να βασιστεί στις δύο γοητευτικές ανδρικές παρουσίες που διεκδικούν την καρδιά της Lucie και υπόσχονται να έχουν την ίδια ανταπόκριση και στο κοινό: Sydney Carton και Charles Darnay. Από τη μία, ο Charles Darnay, ο ευγενικός καθηγητής γαλλικών, που αδίκως κατηγορείται και δικάζεται στην αρχή του έργου και στην υπεράσπιση του οποίου σπεύδει η ηρωίδα. Από την πρώτη στιγμή, είναι προφανές το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προς το πρόσωπο της Lucie και, με υπομονή (και τη συγκατάθεση του πεθερού του), προσπαθεί να την κερδίσει με τους καλούς τρόπους και την ευγένεια του. Αν η Lucie τον επέλεγε, προφανώς θα ζούσε ανενόχλητη μαζί του μια ήσυχη κι ευτυχισμένη ζωή, σωστά? O Sydney Carton από την άλλη, είναι ένας άκρως εσωστρεφής χαρακτήρας και, παρά το γεγονός ότι είναι έξυπνος (“as cunning as a fox”) και διορατικός, προτιμά να μένει στο παρασκήνιο. Ακόμα κι ο μελαγχολικός και ανασφαλής Carton (παρά την αρχική του, προσποιητή αδιαφορία) δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος από τον αγνό χαρακτήρα της δεσποινίδας Lucie, την οποία αποκαλεί το «τελευταίο όνειρο της ψυχής του». Ο δικός του χαρακτήρας, όμως, συχνά τον καθιστά αυτοκαταστροφικό και τον περιορίζει στο να γεύεται τις χαρές της ζωής μέσα από ένα “ποτήρι” κρασί. Δήλωσε γενναία ότι θα μπορούσε να κάνει τα πάντα για εκείνη… Θα μπορούσε άραγε να κάνει την υπέρβαση και ν’ αλλάξει, προκειμένου να σταθεί αντάξιος της? Η θέση της Lucie είναι δύσκολη. Ποιον από τους δύο θα επιλέξει για να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της?

to build a play

“Check your inbox”

Ποιος είπε ότι η τεχνολογία βοηθάει την επικοινωνία; Η ομάδα των παρασκηνίων ήρθε αντιμέτωπη με μια χαώδη συνεννόηση: mail που δεν στάλθηκαν, mail που δεν ανοίχτηκαν... Με λίγα λόγια, η συνάντηση των Σερρών( μία εκ των πολλών προτάσεων που μας έχουν γίνει) είχε ένα προβληματάκι στο θεμα “συνέπεια”, αλλά έγινε κανονικά. Μέλη της ομάδας κλήθηκαν να ετοιμάσουν παρουσιάσεις σχετικά με τη ζωή και το έργο του Charles Dickens. Έπειτα η ομάδα των παρασκηνίων απασχολήθηκε με μια συγκεκριμένη σκηνή του έργου( αλλά μην νομίζετε ότι καταλήξαμε πάλι κάπου). Xάρη στα δοκιμαστικά μουσικά κομμάτια, επικράτησε ξαφνικά στο πατάρι της φιλοσοφικής σχολής μια επικίνδυνα gothic ατμόσφαιρα. Παράλληλα, πληροφορηθήκαμε ότι η εύρεση χώρου καλά βαδίζει, καθώς τα κορίτσια της οργάνωσης δουλεύουν σκληρά για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο χώρος όμως δεν είναι αρκετός για τα ταλέντα μας. Ήταν αναπόφευκτο λοιπόν, η acting team να χωριστεί σε δύο ομάδες προσωρινα. Με αφορμή κάποιους πειραματισμούς ως προς το στήσιμο των ηθοποιών και τα σκηνικά( βλέπετε φωτο), το έργο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Αυτή τη φορά έγινε φανερό ότι οι ηθοποιοί άρχισαν να νιώθουν και να επικοινωνούν τα “λόγια” τους καλύτερα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονος ότι ήδη κάποιοι “το ξέρουν το ποιηματάκι τους”. Κι έτσι με χαμόγελα ικανοποίησης ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη βδομάδα.

“Let them rain over me…”

...Ιδέες. Ενδυματολογία, μουσική, φώτα, σκηνικά- η backstage team έκλεψε τις εντυπώσεις με τις προτάσεις της. Ξεκινήσαμε με κάτι «βαρύ», τα σκηνικά. Ο στόχος μας είναι κάτι μινιμαλιστικό, έτσι οι προτάσεις μας περιορίστηκαν σε έπιπλα εύκολα μετατρέψιμα ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μεγάλο αριθμό σκηνών. Πιο συγκεκριμένα, τραπέζια/πάγκοι, καρέκλες, σε συνδυασμό με ριχτάρια και πανιά θα βοηθήσουν στην εναλλαγή των σκηνών. Επίσης, σε συνεργασία με την ομάδα της μουσικής έγινε η πρόταση να χρησιμοποιηθούν μικρά αντικείμενα που μπορούν να παράγουν ήχους, όπως τσίγγινες κανάτες, ποτήρια κλπ. Επιπλέον, επιλέχτηκαν τα σημεία στα οποία θα παίζει η μουσική- ήχοι, που θα δημιουργούν οι ίδιοι οι ηθοποιοί (πάνω στη σκηνή), ίσως κάποιο τραγούδι, ακουστικά μουσικά κομμάτια, των οποίων η τελική επιλογή δεν έχει γίνει ακόμα, αλλά οι προτάσεις αφθονούν. Στα ίδια πλαίσια κινήθηκε κι η ομάδα των φώτων, η οποία αποφάσισε σε ποια σημεία του έργου θα υπάρχει σκοτάδι, σε ποια φως καθώς και στο είδος του φωτισμού-αν θα προέρχεται απο προβολείς, κεριά, φαναράκια κλπ. Και κάπου εδώ... φτάσαμε στην τελευταία και αμφιλεγόμενη ομάδα: την ομάδα ενδυματολογίας. Όλοι ήταν κάπως επιφυλακτικοί, λόγω «βεβαρυμένου ιστορικού» της, αλλά η προσπάθεια και οργανωτικότητα τους απέδωσαν (να σημειωθεί ότι δύο από τα μέλης της ανήκουν και σ’αυτήν την ομάδα του blog!). Συγκεκριμένα, οι προτάσεις για τους Ζακς έγιναν δεκτές, ενώ κάποιες άλλες θεωρήθηκαν πιο μοντέρνες. Όσον αφορά την acting team, συνέχισαν στην εμβάθυνση των χαρακτήρων και του έργου, σημειώνοντας κατακόρυφη πρόοδο, παρά την απουσία, λόγω ασθενείας, πολλών σημαντικών μελών.

Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα (αν δεν έχουμε αρρωστήσει κι εμείς)!