Επιτέλους, ήρθε η μέρα για μια ακόμα συνάντηση! Σ΄ αυτήν, παρατηρήθηκαν στυλιστικές αλλαγές, πειράγματα [εξαιτίας των προηγούμενων αναρτήσεων], καθώς και ένας ενθουσιασμός για την ανάγνωση του κειμένου. Και ναι! Έχουμε στα χέρια μας το πολυπόθητο κείμενο, έστω και σε ημιτελή μορφή. Αλλαγές θα γίνουν, βέβαια, στην πορεία, ενώ το φινάλε παραμένει ένα μυστήριο. Μετά από χαλαρωτικές ασκήσεις, τα άτομα της υποκριτικής ομάδας κάθισαν σε κύκλο κρατώντας το κείμενο, με τα άτομα της ομάδας των παρασκηνίων να παρακολουθούν την ανάγνωση και, κατά διαστήματα, να σχολιάζουν μεταξύ τους χαμηλόφωνα. Ήδη από την ανάγνωση –η οποία έγινε σύμφωνα με τη διανομή-, φάνηκε ότι κάποια άτομα έχουν πάθος με το ρόλο τους και προκάλεσαν πολύ θετικές εντυπώσεις με την απόδοση τους. Για την εμβάθυνση στο ρόλο τους, τους ζητήθηκε να σκιαγραφήσουν τις εντυπώσεις τους για το χαρακτήρα που θα υποδυθούν πάνω σε μια κόλλα χαρτί –με εικόνες, απλές λέξεις ή κι απλά αντιπροσωπευτικά χρώματα-. Με βάση αυτά, ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με την ψυχοσύνθεση του κάθε χαρακτήρα και το ρόλο του καθενός στην πλοκή. Εκφράστηκαν πολλές απόψεις, οι οποίες γέννησαν νέες ιδέες για το κείμενο κι οδήγησαν στην αναθεώρηση κάποιων ρόλων –όπως αυτούς του Ντεφάρζ και των Λονδρέζων-. Παράλληλα με τις δραστηριότητες της υποκριτικής ομάδας, αυτή των παρασκηνίων –στη δομή της οποίας έγιναν κάποιες αλλαγές- εμπνεόταν και κρατούσε σημειώσεις για τα τεχνικά κομμάτια της παράστασης και για τις ασκήσεις που δόθηκαν.
Έτσι, ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα, με τη συζήτηση να μην ολοκληρώνεται, κι ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τη μεθεπόμενη Παρασκευή.
Ποιος είπε ότι η τεχνολογία βοηθάει την επικοινωνία; Η ομάδα των παρασκηνίων ήρθε αντιμέτωπη με μια χαώδη συνεννόηση: mail που δεν στάλθηκαν, mail που δεν ανοίχτηκαν... Με λίγα λόγια, η συνάντηση των Σερρών( μία εκ των πολλών προτάσεων που μας έχουν γίνει) είχε ένα προβληματάκι στο θεμα “συνέπεια”, αλλά έγινε κανονικά. Μέλη της ομάδας κλήθηκαν να ετοιμάσουν παρουσιάσεις σχετικά με τη ζωή και το έργο του Charles Dickens. Έπειτα η ομάδα των παρασκηνίων απασχολήθηκε με μια συγκεκριμένη σκηνή του έργου( αλλά μην νομίζετε ότι καταλήξαμε πάλι κάπου). Xάρη στα δοκιμαστικά μουσικά κομμάτια, επικράτησε ξαφνικά στο πατάρι της φιλοσοφικής σχολής μια επικίνδυνα gothic ατμόσφαιρα. Παράλληλα, πληροφορηθήκαμε ότι η εύρεση χώρου καλά βαδίζει, καθώς τα κορίτσια της οργάνωσης δουλεύουν σκληρά για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο χώρος όμως δεν είναι αρκετός για τα ταλέντα μας. Ήταν αναπόφευκτο λοιπόν, η acting team να χωριστεί σε δύο ομάδες προσωρινα. Με αφορμή κάποιους πειραματισμούς ως προς το στήσιμο των ηθοποιών και τα σκηνικά( βλέπετε φωτο), το έργο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Αυτή τη φορά έγινε φανερό ότι οι ηθοποιοί άρχισαν να νιώθουν και να επικοινωνούν τα “λόγια” τους καλύτερα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονος ότι ήδη κάποιοι “το ξέρουν το ποιηματάκι τους”. Κι έτσι με χαμόγελα ικανοποίησης ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη βδομάδα.
